Nieuws

Mijn Marathon Rotterdam 2018

13 april 2018 door Simone van Oevelen
www.tilburgroadrunners.nl
Ik weet het…. Ik heb altijd gezegd: “ik doe dit maar 1 keer!”
Maar: de tijd in New York viel tegen en ik heb de tijd om te trainen en een loopmaatje haalde me over door voor te stellen er een leuk uitje van te maken, smoesjes genoeg dus.

En zo begon ik aan de training voor marathon nummer 2. Met de eerste echte training vanuit Perron 3 met trainer Harrie Wijnans ging het al mis. Na 5 km verzwikte ik mijn enkel. Flink, bleek achteraf. Ik ben doorgelopen met een beetje pijn, maar moest daar een week voor boeten.

Twee weken later maakte ik, onderweg naar de training, een schuiver met mijn fiets. Gelukkig zag Nadine me liggen en bood nog aan me weg te brengen, maar ik ben toch maar terug naar huis gegaan. Twee weken daarna struikelde ik over wat ongelijke stoeptegels en viel op mijn schouder en vervolgens viel ik een paar dagen later ook nog van boven naar beneden van de trap.
Inmiddels was ik ervan overtuigd dat het universum mij iets duidelijk probeerde te maken: “DOE HET NIET!!!”. Maar iets wat in mijn hoofd zit is er moeilijk uit te krijgen. En gelukkig begreep het universum dat ook, want dit was het laatste van de ongelukjes.

Daarna volgde er nog een stukje mentale strijd (o wacht, misschien was dat ook nog een trucje van het universum), maar daar is een gezegde voor: If it doesn’t kill you, it will make you stronger.
De week voor de marathon werd het erg druk op de groepsapp van Perron 3. Zo ongeveer ieder uur kwam er wel een update of kledingadvies betreffende het weer tijdens de marathon. Meerdere malen gevolgd door de opmerking van Harrie dat we op het weer geen invloed kunnen uitoefenen.

Op zaterdag vertrok ik met loopmaatje Monique naar Rotterdam. Even startnummer ophalen, expo bekijken (lees shoppen), hapje eten en chillen op de hotelkamer. Geen reis stress op het laatste moment.
D-day. Op het station treffen we de rest. Iedereen klaar voor de strijd en Harrie klaar voor de mentale support en in de startblokken met zijn camera.
Gezamenlijk naar de start, waar we net op tijd waren voor de aftrap met Lee Towers’ You’ll never walk alone. …Kippenvel…
Nog net voor het startschot van wave 5 bedacht ik me toch nog even de Dixi in te moeten duiken en daarna was ik echt iedereen van de groep kwijt.
De eerste kilometers gingen lekker. Het weer was wel wat drukkend, maar dat mocht de pret niet drukken.

Maar nog voor ik op de helft was veranderde dat wel. Het werd steeds warmer. Wanneer zou ik nou dat fruithapje nemen? Op welk punt kom ik weer bekenden tegen langs de zijlijn? Was dat Christian die me inhaalde? En waar was Peter dan? Want ik kan wel een loopmaatje gebruiken. Bij kilometer 30 had ik mijn eerste wandeltocht al gehad, ondanks dat ik in mijn hoofd Ben nog hoorde zeggen: ”blijven dribbelen, niet gaan wandelen”. Het werd nu ook echt warm. Er vielen mensen uit, er werd veel gewandeld. Ik moest toch echt dat tweede fruithapje nemen, ook al had ik geen zin.
Het werd een mentale uitputtingsslag. Ik kon me geen moed meer inpraten om te blijven rennen. Het maakte geen indruk als ik dacht dat dit nog maar 1 keer!! afzien was.
Ik heb zelfs gedacht om uit te stappen, maar dat kon ik dan toch ook weer niet. Er was zelfs een moment dat ik wel kon janken. Gewoon moe en emotioneel.
Maar dan…dat moment dat je dan nog maar 1 km moet, je net daarvoor je vrienden hebt zien staan, die je nog even moed instralen, en nu zoveel mensen, die je vooruit duwen met hun enthousiasme. Je naam roepen alsof ze je al jaren kennen en je al 41 km lang aan het tracken zijn, dat heerlijke zonnetje dat alles mooier maakt en Harrie, die nog net voor de finish een reeks foto’s van je weet te maken en roept dat je er bijna bent. Dat moment…. Dat was 5 uur!!!! afzien wel waard.

Ik kreeg een medaille. En buiten het finishvak zag ik als eerste Harrie, die me een dikke knuffel gaf en me feliciteerde. Ik moest even mijn tranen bedwingen. Eenmaal bij de kroeg kon ik iedereen die daar nog was feliciteren en knuffelen en daarna gingen we allemaal met onze eigen familie en vrienden en toch ook samen naar huis met de trein.
Het was een geslaagd evenement…. Maar nooit meer ;)
Plaats een reactie

Reactie op

*
*
Wendy de Vries 15 april 2018 15:25
Gaaf geschreven Simone. Vol trots en respect lees ik je verhaal. Bikkel!!
Top prestatie.

 
www.tilburgroadrunners.nl
Trainer Rien van Oirschot heeft, als kind, 25 jaar in de Kampina gewoond en kent dit natuurgebied al geen ander. Op zondag 28 oktober… Meer >
 
Beste leden van de Tilburg Road Runners, De geplande visieavonden over het Trainingsaanbod op 19 en 24 september ’18 gaan… Meer >
 
www.tilburgroadrunners.nl

Intieme BBQ

09 september 2018
Jaarlijks organiseert de activiteiten commissie een BBQ, o.l.v. Jolanda Bol, voor alle vrijwilligers van de TRR voor hun verdiensten… Meer >
 

Van de bestuurstafel

31 augustus 2018
Visieavonden  Komende maand, op 19 en 24 september 2018 vinden de avonden plaats waarbij we in gesprek willen gaan met onze… Meer >
 

Meerkamp op zo 30 sept!

31 augustus 2018
Zondag 30 september meerkamp Op zondagmiddag 30 september organiseren we weer onze jaarlijkse meerkamp. Deze keer moet Willem II niet… Meer >
 
 
 
 
 
 
 
31-07-2018 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28-02-2018 Meer >
 
28-02-2018 Meer >
 
28-02-2018 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
10-12-2017 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31-10-2017 Meer >
 
 
 
 
04-10-2017 Meer >
 
01-10-2017 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Klik om het volledige nieuwsarchief te tonen.
informatie Adverteren
Terug naar boven