Nieuws

Ironman-Nice, Highway to Hell

19 juli 2019 door Frank van Laere
www.tilburgroadrunners.nl

Voorbereiding
Na de halve triathlon Mandelieu (F) lekker doorgetraind. Als de duurtrainingen langer worden komen de gebruikelijke pijntjes maar dat is normaal. Verder gelukkig dit jaar geen blessures! Maar toch ging voor mij Ironman-Nice bijna niet door. Tijdens een laatste trainingsrit voor de wedstrijd werd ik door een busje van de weg gereden en kwam tegen een boom tot stilstand. Even ging door mijn hoofd “weg wedstrijd” ik hoorde mijn fiets en mezelf kraken, maar gelukkig viel het mee. Fiets had weinig schade en ik had wat kneusingen aan mijn schouder, borst en verder wat schrammen. Helm had een flinke deuk en heeft ervoor gezorgd dat de schade beperkt bleef (snap de wielrenners niet die nog steeds zonder helm rijden)! Gelukkig had ik die middag al een afspraak gemaakt met mijn masseur Addy Aarts en die heeft de eerste pijntjes eruit gemasseerd. Na een paar dagen met veel pijn op de borst ging het gelukkig steeds beter en zag ik geen belemmering meer voor de IM-Nice!

Op naar het zuiden
Dit keer hadden Monique en ik een klein appartementje gehuurd op loopafstand van de start. De reis met de auto ging vlot maar wat was het warm, 42 graden en een snelheidsbeperking vanwege de “pollution”.
Zoals gebruikelijk waren we al een aantal dagen voor de wedstrijd in Nice om te genieten van de sfeer. Lekker nog wat gezwommen in de zee en op vrijdagochtend samen met de Belgische PRO-triatleet Frederik van Lierde een loopje gedaan over de boulevard. Wat was het al warm om 8:00 uur, 29 graden was ‘s-nachts de minimum temperatuur!

Goed of slecht nieuws?
Tijdens de pasta party op vrijdagavond was er ook de briefing met de laatste en belangrijkste mededelingen over de wedstrijd. Het was er erg gezellig en ook nog een paar teamgenoten van het “dare2tri-team” ontmoet. De eerste announcement van IM-Nice was dat de wedstrijd, op laste van het gemeentebestuur, ingekort zou worden. Er was teveel luchtverontreiniging en in combinatie met een hoge temperatuur zou dat te risicovol zijn. We gingen slechts 153 km fietsen en 31 km lopen, het zwemmen bleef 3.8 km. Ik hoorde veel protest van deelnemers maar ik kon me erin berusten, de omstandigheden waren inderdaad erg zwaar.
Met of zonder wetsuit zwemmen bleef dubieus, de watertemperatuur was aan het stijgen.....

Day-before
Altijd een hectische dag, je hoort die dag te rusten maar dat lukt nooit. Ik moest mijn fiets en wisseltassen (fietsen/lopen) om 14:00 uur in het parc-fermé zetten en Monique pas om 17:00 uur, dus we bleven op en neer lopen. Gelukkig groen licht, we mogen met wetsuit zwemmen! Na een simpele maaltijd vroeg naar bed, gelukkig airco en het was muisstil in het appartement.


Zwemmen
Om 3:00 ging de wekker. Ontbijt, pap met banaan en een halve liter sportdrank naar binnen werken. De bidons op de fietsen zetten en bandjes op spanning brengen (bij ons steeg de spanning ook!). Er was een “rolling”start, hierbij gaat iedereen geleidelijk (op zwemtijd) het water in. Monique en ik gingen samen starten voorin het tijdvak van 1:29. Het ging best lekker, wel af en toe een beetje ruzie met schoolslagzwemmers. Ik kon me alleen niet echt goed oriënteren op de boeien dus en toe even gestopt om de juiste koers te bepalen. Dat was achteraf heel slim want ik had nauwelijks teveel gezwommen. Het was een fijn parcours, eerste 1 km recht uit de kust, dan een kort stukje naar rechts en weer terug. Geen landgang maar de tweede ronde was een kortertere driehoek. Werkt mentaal heel fijn, de stukjes worden steeds korter. Monique onderweg niet meer gezien, ondanks dat ze van tevoren gezegd had bij mij in de voeten te blijven. Als ik door de boog weer op het vaste land ben kijk ik op mijn horloge: 1:25 ben dus heel tevreden!
Op naar het parc-fermé om de schoentjes aan te doen en de fiets te pakken. Ik zag dat Monique haar fiets er nog stond dus ze was nog niet aan het fietsen (normaal wisselt en zwemt ze sneller dan ik in de wedstrijden).


Fietsen
153 km fietsen en ruim 2.000 hoogtemeter waren de volgende uitdaging. Ik wist dat het zwaar zou worden dus ik ging het rustig aan doen. Ik hield me goed aan mijn drankschema, om de 10 minuten een slokje geconcentreerde sportdrank met mineralen en water, en natuurlijk goed het hoofd en benen koelen (was de fout die ik vorig jaar maakte met als gevolg: oververhitting). Met 4 bidons naar bergop fietsen kost veel extra energie maar het was voor mij de enige mogelijkheid om te overleven.
Gelukkig hadden we het parcours 6 weken gelen al verkend dus ik wist wat er komen zou: een klim van 21 km. Rustig ben ik naar boven gegaan, duurde wel erg lang! En wat werd het al warm.
Een plasje plegen moet je ook altijd bij deze lange wedstrijden, normaal doe ik dat op een rustig stuk tegen een boom maar wildplassen mag niet en ik zag dat de jury hiervoor gele kaarten uit aan het delen was. Dat wilde ik niet riskeren dus braaf bij een drankpost een dixi opgezocht. Helaas een wachttijd van 10 minuten, achteraf was ik met de straftijd van 5 minuten die je zou krijgen als je betrapt werd beter af geweest! Bij de drankposten was het overigens file, iedereen wilde water en niet alleen een bidon van 500 ml maar ze stonden zich te koelen met 1.5 liter flessen (minpuntje voor Ironman; iets meer waterposten waren welkom geweest.
De laatste hoogtemeters overwonnen en nu was het afdalen en de laatste kilometers in Nice waren vlak. Wat was dat een deceptie, op het vlakke kon ik niet meer mijn snelheid­/vermogen rijden. Niet dat ik pijn in mijn benen had maar blijkbaar hadden de smog i.c.m.de hoge temperatuur zoveel energie gekost dat ik geen puf meer had. Blijkbaar was ik niet de enige, want achteraf bleek dat ik na het zwemmen toch nog 693 deelnemers had ingehaald!


Lopen
Nu nog maar 3 rondjes heen en weer over de boulevard lopen. Hier begon de hel al snel. Benen wilden wel maar ik kreeg vanwege de smog geen lucht meer. Dus al snel in de modus: OVERLEVEN. Stukjes hardlopen en al snel moeten wandelen door een te hoge hartslag. Onderdweg vraag ik me altijd af hoe zal het met Monique zijn? Gelukkig zag ik haar op de fiets langskomen, dus ook zij had de 153 km overleefd.
Wie had dit verzonnen? Een heel stuk van het toch al schaduwvrije parcours was de dag van tevoren geasfalteerd (slechts de tussenlaag waar je schoenen aan vastplakten): Dus nog warmer en buiten de smog nu ook een teerlucht die je neus en longen pijnigde.
Buiten dat een heen-en-weer parcours erg saai is heeft het wel als voordeel dat je veel deelnemers tegenkomt. Zo kwam ik Monique ook iedere ronde tegen, even een praatje (helaas was ze zeeziek geworden en daarna niet meer hersteld, maar ook zij gaf niet op!).
Ik ga de laatste ronde in en ik hoor de moeder van clubgenoot Maurits de Beer mij aanmoedigen. Aangezien de tijd toch niet meer uitmaakte liep ik even terug naar haar om te vragen hoe het met Mauritrs ging. “Hij loopt net voor je en heeft het ook slecht”. Even ging door mijn hoofd nu een beetje doorzetten in de laatste ronde en misschien haal ik hem dan nog in. Net voor het keerpunt zag ik hem, hij was ook versneld dus inhalen ging niet meer. Hij had namelijk van zijn moeder gehoord “Frank zit net achter je”. Van drankpost naar drankpost naar de finish. Ik had Ironman-Nice overleefd!
Het was niet de langste maar wel de zwaarste triathlon van de vijf die ik inmiddels gedaan heb.
Monique bij de finish opgewacht, ook zij had het zwaar gehad. Ik denk dat bijna alle deelnemers wel blij waren dat er besloten was om het parcours in te korten, nog nooit zoveel ambulances en uitvallers gezien!


The day after
Na alweer een korte nacht, nog lekker tot half twee op een terasje aan een wijntje gezeten, voelde ik me best goed. Geen spierpijn, kon met gemak de trap op en af.
Helaas had Monique geen ticket voor Ironman Hawaii gehaald, maar ondanks alles wel een mooie derde plek bij de dames 55! Het werd dus een feestelijke afterparty en prijsuitreiking.

Volgend doel
Geen hele marathon te hoeven lopen (de ellende begint normaal pas bij 30 km) heeft ook z’n voordeel: je hebt er maar weinig van geleden. We hadden nog geen vakantie vastgelegd, je houd toch rekening met Hawaii, dus waarom dan niet combineren met een wedstrijdje? Het volgende doel wordt de TransVoralberg triatlon (1.2 km zwemmen -93 km fietsen – 12 km lopen) Een hele pittige maar mooie wedstrijd met vele hoogtemeters in de Oostenrijkse bergen.
Nu nog even doortrainen naar 25 augustus!

Film impressie Ironman Nice 30-06-2019
 












 
Plaats een reactie

Reactie op

*
*

 

Wedstrijdjassen

01 december 2019
Voor al die enthousiaste jeugdleden die 3 wedstrijden hebben gelopen in het pr-competitiejaar 2019, zijn er wedstrijdjassen besteld.… Meer >
 

Oudejaarsloop Hilvarenbeek

01 december 2019
Onze volgende pr-competitiewedstrijd is de Oudejaarsloop in Hilvarenbeek. Zet de datum dinsdag 31 december alvast in je agenda. Verder… Meer >
 
www.tilburgroadrunners.nl

Wedstrijdnieuws

01 december 2019
Er waren veel wedstrijden afgelopen maand. Meer >
 

Afsluiting pr-competitie

01 december 2019
We gaan starten met de laatste maand van het jaar. Dat betekent dat we per 1 december weer beginnen met de pr-competitie voor… Meer >
 
www.tilburgroadrunners.nl
Naam: Sandra Disbeschl Woonplaats: Tilburg Beroep of opleiding: Roosteraar/planner Fontys Hogeschool Pedagogiek Meer >
 
 
 
 
 
 
29-10-2019 Meer >
 
29-10-2019 Meer >
 
 
23-10-2019 Meer >
 
 
 
29-09-2019 Meer >
 
 
29-09-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31-07-2019 Meer >
 
 
 
 
 
31-05-2019 Meer >
 
31-05-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28-04-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
31-03-2019 Meer >
 
31-03-2019 Meer >
 
 
 
 
03-03-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29-01-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23-12-2018 Meer >
 
Klik om het volledige nieuwsarchief te tonen.
informatie Privacyverklaring Adverteren
Terug naar boven