Nieuws

Ironman Nice 30 juni 2019

19 juli 2019 door Monique Haans
www.tilburgroadrunners.nl

Mijn 5e hele triatlon en 1e Ironman. Dit jaar zit ik in een nieuwe agegroup, D55. Op een of andere manier leef ik enorm naar deze wedstrijd toe, zou Hawaii kwalificatie mogelijk zijn? Ik ben goed in vorm en blessurevrij. Als je meedoet heb je natuurlijk altijd kans maar of dit parcours mij ligt, dat is de vraag. In zee zwemmen en de vele hoogtemeters op het fietsparcours, daar zie ik wel tegenop.

Als we woensdag in Nice aankomen is het snikheet en het zal niet meer afkoelen. Donderdag gaan we lekker zwemmen en dat gaat heel goed, lekker rustig water en weinig deining. We halen onze startbescheiden en genieten van de sfeer op de boulevard. We hebben net achter de boulevard een klein appartement gehuurd, dus is alles lekker op loopafstand.
Vrijdagochtend om 8 uur gaan we (samen met honderd anderen) lopen met Frederik van Lierde. Hij heeft hier al 5x gewonnen. Deze sympathieke Belg heeft zijn eigen sokken en van zijn sponsor krijgt iedereen een paar FvL sokken en een mooie visor. We merken direct hoe zwaar het lopen is op de boulevard, je loopt volledig in de zon en het wegdek geeft veel warmte af. Zelfs om 8 uur in de ochtend is het al niet te doen. Dat belooft wat voor zondag! Vrijdagavond is de briefing en pastaparty in het mooie Parc Phoenix. Daar krijgen we te horen dat de afstanden van het fietsen en lopen worden ingekort. Op last van de autoriteiten moet de Ironman organisatie de afstanden aanpassen want anders mag het evenement niet doorgaan. De combinatie temperatuur en luchtverontreiniging is de reden van inkorten. Ik vind het eigenlijk niet zo erg want ik denk dat het al zwaar genoeg zal zijn.



Raceday
Om 6.30 uur starten we met de 3.8 km zwemmen. Deze afstand is helaas niet ingekort. Het is al 29 graden en het wachten op de start in je wetsuit is pittig. Het is een rolling start, ik sta samen met Frank in een van de laatste startvakken. Ik ga proberen in de voeten van Frank te blijven maar na 50 meter ben ik hem al kwijt. Ik raak een beetje in paniek en ik word van alle kanten ingehaald en overzwommen. Tot de eerste boei heb ik het moeilijk daarna gaat het navigeren beter. De eerste lus gaat, na wat geploeter af en toe, best wel goed. Op naar de tweede, kleinere lus. Als ik na de derde boei linksaf sla voel ik de deining ineens. Ik merk direct dat ik misselijk word. En dan gebeurt waar ik steeds bang voor ben geweest, ik word zeeziek en ik moet overgeven. Ik lig stil in het water en ik zie een kano en een ander bootje op mij afkomen. Ze vragen hoe het gaat en of ik door wil gaan of wil stoppen. Stoppen!, nee ik wil niet stoppen. Ik begin snel weer te zwemmen. Op de weg terug naar de kust gaat het weer redelijk, maar als ik er dan bijna ben dan moet ik voor een tweede keer overgeven. Ik zie nu mijn hele ontbijt in het water verdwijnen als voer voor de vissen. Toch kan ik nu snel door en ik ben heel blij als ik de kiezels onder mijn voeten voel. Ik loop op mijn gemak de helling op en tot mijn opluchting voel ik me goed, in ieder geval niet meer misselijk. Op dat moment bedenk ik me dat een kwalificatie voor Hawaii er niet meer inzit. Ik denk nu nog maar aan een ding, ik wil niet opgeven, ik wil héél graag finishen. Met deze gedachte stap ik op de fiets en kan het volgende avontuur van 152 km beginnen.



Het fietsen voelt direct zwaar. De hitte valt als een zware deken over me heen. De eerste 46 kilometers zijn goed te doen, en het voelt ook goed. Ik haal zelfs best wel wat mensen in en ik kan mijn drinken en gelletje binnenhouden wat me weer wat energie geeft. Daarna volgt de klim van 20 kilometer. Ik rij in een regelmatig tempo en ik blijf mensen inhalen. De afdaling gaat lekker maar ik moet mezelf scherp houden en ik spoor mezelf aan om goed op te blijven letten. Vanaf de tweede drankpost stopt iedereen om goed bij te tanken. Vrijwilligers gooien water over je heen maar het kost wel tijd. Maar goed, inmiddels heb ik maar één doel en dat is gezond naar de finish. De laatste 30 km gaan naar beneden maar zijn lastig. Je rijdt door een aantal dorpjes, scherpe bochten en ook opletten voor de ‘bumps’ en putdeksels. Dan het laatste stuk door Nice, oh mijn god wat gaat dit zwaar en als ik in de aero positie wil fietsen voel ik de misselijkheid weer opkomen. Het laatste stuk langs de boulevard en dan zie ik Frank, hij zit al op het loopparcours. Fijn dat hij ook nog in de race zit.

Het loopparcours is met één ronde ingekort naar 30,8 km. Je loopt op en neer over de boulevard, 5km heen en 5km terug. Ik ben erg benieuwd hoe het zal gaan maar ik voel de enorme hitte die van het asfalt straalt. Gezond naar de finish, denk ik alleen maar. Dat betekent dat ik veel wandelpauzes neem. Elke 2 km is een drankpost en een douche. Ik maak daar goed gebruik van maar ik merk dat het maar voor heel even helpt. Ik drink voornamelijk cola en water, pak wat gel en af en toe een gummetje. Mijn maag blijft rustig. Ik kom Frank elke ronde twee keer tegen en het is fijn om te zien dat hij er nog fris uitziet. Gezond naar de finish zeg ik tegen hem. De ambulances rijden af en aan. Ik zie verschillende mensen in de berm liggen, volledig uitgeteld. Het is een ware veldslag. Ik voel me gelukkig nog steeds goed, maar ik kan maar maximaal 500 meter achter elkaar hardlopen, dan weer even wandelen en weer door. Mijn benen willen wel, maar de rest van mijn lijf wil niet weer. De laatste kilometer voor het keerpunt is de hel op aarde. Er ligt een nieuwe eerste laag asfalt en het warme teer is een ware kwelling. Het laatste stuk naar het keerpunt lijkt iedere ronde verder weg te liggen. Oh wat ben ik blij dat we een ronde minder hoeven te lopen, dit is niet te doen. Maar ik wil (gezond) naar de finish. Ik ben blij als ik voor de laatste keer het keerpunt heb gehad. Ik bedank de geweldige vrijwilligers bij de drankposten. Zonder hen had ik het niet gehaald. Dan zie en hoor ik de finish, nog een klein stukje en dan ben ik er. Ik voel me nog goed en ik steek mijn armen in de lucht, Paul Kaye schreeuwt ‘You are an Ironman’. En zo voelt het ook, oh wat ben ik blij, ik heb het overleefd. Frank staat me op te wachten met mijn medaille.



Ik ga dan wel niet naar Hawaii maar we zijn samen gezond over de finish. Als we later thuis zijn dan blijkt, totaal tot mijn verassing, dat ik derde ben geworden bij de Dames 55. De prijsuitreiking op maandagavond is daardoor extra speciaal. Op het podium bij een Ironman is toch wel heel bijzonder!

Plaats een reactie

Reactie op

*
*
Gregor Sparidans 22 juli 2019 21:49
Hoi Monique,

Zware Ironman maar wel mooi verslag om te lezen en super gaaf dat je de finish gehaald hebt. Super prestatie Iron(wo)man.
Ook Frank gefeliciteerd natuurlijk.

Gregor

 

Wedstrijdjassen

01 december 2019
Voor al die enthousiaste jeugdleden die 3 wedstrijden hebben gelopen in het pr-competitiejaar 2019, zijn er wedstrijdjassen besteld.… Meer >
 

Oudejaarsloop Hilvarenbeek

01 december 2019
Onze volgende pr-competitiewedstrijd is de Oudejaarsloop in Hilvarenbeek. Zet de datum dinsdag 31 december alvast in je agenda. Verder… Meer >
 
www.tilburgroadrunners.nl

Wedstrijdnieuws

01 december 2019
Er waren veel wedstrijden afgelopen maand. Meer >
 

Afsluiting pr-competitie

01 december 2019
We gaan starten met de laatste maand van het jaar. Dat betekent dat we per 1 december weer beginnen met de pr-competitie voor… Meer >
 
www.tilburgroadrunners.nl
Naam: Sandra Disbeschl Woonplaats: Tilburg Beroep of opleiding: Roosteraar/planner Fontys Hogeschool Pedagogiek Meer >
 
 
 
 
 
 
29-10-2019 Meer >
 
29-10-2019 Meer >
 
 
23-10-2019 Meer >
 
 
 
29-09-2019 Meer >
 
 
29-09-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31-07-2019 Meer >
 
 
 
 
 
31-05-2019 Meer >
 
31-05-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28-04-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
31-03-2019 Meer >
 
31-03-2019 Meer >
 
 
 
 
03-03-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29-01-2019 Meer >
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23-12-2018 Meer >
 
Klik om het volledige nieuwsarchief te tonen.
informatie Privacyverklaring Adverteren
Terug naar boven